Wieża Večka i legenda o psiogłowym królu

Wieża Večka, położona na skraju Večko polje, należy do szeregu weneckich fortyfikacji wzniesionych w XVI wieku w kanale Podvelebit w celu obrony przed Turkami. Przypuszcza się, że należała do średniowiecznej wsi Veče (Veche), wzmiankowanej po raz pierwszy w 1508 roku. Wieś znajdowała się na obszarze dzisiejszej Seline, przypuszcza się też, że romański kościół św. Piotra należał do tej wsi. Niestety, poza wzmiankami w źródłach historycznych, nie zachowały się dziś żadne śladu ich istnienia.

Położenie wieży na skraju Večko polje miało znaczenie strategiczne, ponieważ umożliwiało kontrolę żeglugi w kanale Podvelebit. Jeden ważny szlak komunikacyjny prowadził stąd przez kanał do Vinjerca i dalej w stronę zaplecza Zadaru. Druga droga wiodła przez Velebit do Liki doliną Velike Paklenice, na czego strategiczne znaczenie wskazuje fort Paklarić nad wejściem do kanionu. Port Veče wzmiankowany jest w drugiej połowie XVII wieku jako główny port eksportu drewna wyrąbanego w Paklenicy. Obok niego wspomina się też ruinę i opuszczoną wieżę Večka. Przypuszcza się, że wieś Veče zniknęła już wtedy pod uderzeniami tureckich najazdów. Sądząc po widocznych pozostałościach, wieżę otaczał prostokątny dziedziniec, który dziś częściowo znajduje się pod morzem. Sama wieża zbudowana była z obrobionych bloków kamiennych. Na wewnętrznej stronie muru widoczne są otwory po drewnianych belkach, na podstawie których można wnioskować, że miała 3 piętra. Na najwyższym piętrze wciąż widoczne są wąskie okna-strzelnice o silnie skośnych bocznych wycięciach. O wieży Večka opowiada się wiele legend, najczęściej słyszana jest legenda o psiogłowym królu.

Legenda o psiogłowym królu

Był sobie raz król, który miał głowę psa, ale ludzkie ciało. Golił go każdym razem inny młodzieniec, którego król następnie każe zabić, by jego tajemnica nie wyszła na jaw. Jedna matka wymyśliła, jak uratować swojego jedynaka od śmierci, gdy przyszła na niego kolej, by iść golić króla. Zagniotła chleb ze swoim lekarstwem i dała go synowi, by zaproponował go królowi. Król zjadł chleb, a młodzieniec powiedział mu wtedy, od czego jest tak słodki. Skoro teraz stali się mlecznymi braćmi za sprawą matki młodzieńca, król postanowił puścić młodzieńca, lecz nakazał mu, by nikomu nie zdradził tajemnicy o jego psiej głowie. Młodzieniec długo strzegł tajemnicy, lecz pewnego dnia musiał jednak przemówić. Postanowił więc powierzyć tajemnicę czarnej ziemi. Wykopał dziurę, nachylił się i szepnął: "Czarna ziemio, nasz król ma psią głowę". Przypadek chciał, że w tym miejscu z ziemi wyrósł bez (bazga), z którego pewien pasterz wykonał małą fujarkę. Gdy zagrał na fujarce, zamiast melodii rozległy się słowa: "Nasz król ma psią głowę!". Tajemnica rozniosła się po całym królestwie, więc królowi nie pozostało nic innego, jak żyć nieogolony i w odosobnieniu aż do śmierci, a młodzieńcy królestwa zostali uwolnieni od strachu przed śmiercią w jego wieży.