Park Narodowy Paklenica

Park Narodowy Paklenica

Pod względem ogłoszenia, Park Narodowy Paklenica jest drugim w Chorwacji. Został ogłoszony parkiem narodowym już w dalekim 1949 roku, precyzyjniej 19 października 1949 roku. Paklenica została ogłoszona parkiem kilka miesięcy po Parku Narodowym Jeziora Plitwickie.

Warto wspomnieć, że Paklenica została po raz pierwszy ogłoszona Parkiem Narodowym już w 1929 roku, lecz według wówczas obowiązujących przepisów ogłoszenie trzeba było odnawiać każdego roku – co nie zostało zrobione, dlatego przez lata Paklenica pozostawała bez statusu Parku Narodowego.

Park Narodowy Paklenica został 7 lipca 2017 roku wpisany również na listę światowego dziedzictwa UNESCO w Europie, jako część wspólnego światowego dziedzictwa 13 krajów pod nazwą „Pierwotne buczyny Karpat i innych regionów Europy”.

Świat roślinny i zwierzęcy parku Paklenica

Z pewnością warto wspomnieć, że park obfituje w gatunki roślin, wśród których szczególnie wyróżniają się zbiorowiska leśne. Lasy tworzą obszary sosny czarnej (Pinus nigra), od żywicy której, „pakliny”, Paklenica otrzymała swoją nazwę.

Oprócz sosen, lasy Paklenicy są bogate w buk (Fagus sylvatica), a rośnie tam również bir krivulja. Paklenica swoją powierzchnią posiada największy zachowany kompleks leśny w Dalmacji. Ponad połowa parku jest pokryta wegetacją, a resztę stanowi rzeźba karstowa.

Jak już wspomnieliśmy, wegetację tworzą lasy bukowe, lasy sosny czarnej oraz miejsca, w których lasy są wymieszane z dwoma wspomnianymi gatunkami. W lasach Paklenicy znajdujemy również drzewa dębu omszonego (Quercus pubescens), grabu wschodniego (Carpinus orientalis) i grabu szypułkowego (Ostrya carpinifolia).

Charakterystyka techniczna Parku Narodowego Paklenica

PN Paklenica został ogłoszony 19 października 1949 roku

Park Narodowy Paklenica ma powierzchnię 95 kilometrów kwadratowych

Najwyższe szczyty parku to: Vaganski vrh (wysokość 1757 metrów) i szczyt Sveto brdo (wysokość 1753 metrów).

Park został wpisany również na listę światowego dziedzictwa UNESCO w Europie

Przypuszczamy, że nazwa „Paklenica” pochodzi od określenia „paklina” na żywicę sosny czarnej, która rośnie na tym obszarze. Miejscowa ludność używała żywicy w medycynie ludowej, najczęściej do leczenia ran, ale także jako pochodnię – do oświetlenia oraz do powlekania drewnianych statków.

Odwiedźcie Paklenicę i zwiedźcie te miejsca

Jeśli zdecydujecie się przyjechać do NP Paklenica, zdecydowanie odwiedźcie kilka interesujących miejsc w parku. W tym krótkim przeglądzie wspomnimy o kilku miejscach, lecz podkreślamy też, że jest ich jeszcze znacznie więcej, o czym przekonacie się, gdy przyjedziecie do parku.

Jaskinia Manita peć jest celem, który odwiedza wielu gości parku. Tę jaskinię można odwiedzić w towarzystwie profesjonalnego przewodnika, a zwiedzanie trwa około 30 minut. To wystarczająco dużo czasu, aby poznać wiele tajemnic tego interesującego podziemnego świata. Temperatura w jaskini przez cały rok wynosi około 9 stopni Celsjusza, dlatego polecamy ciepłe ubranie, niezależnie od tego, w jakim okresie roku przyjedziecie.

Zwiedzanie jaskini jest możliwe tylko w towarzystwie przewodnika.

Szczyty w NP Paklenica są szczególne i przyciągają wielu wspinaczy i miłośników przyrody. Wspomnieliśmy o Vaganski vrh, który jest w rzeczywistości także najwyższym szczytem góry Velebit, a tym samym i Parku Narodowego Paklenica. Widok ze szczytu zachwyci każdego, szczególnie po deszczu, kiedy widok rozciąga się w okręgu o średnicy 300 kilometrów. Z łatwością można obejrzeć i nacieszyć się widokiem na Risnjak, Klek, a nawet na Troglav – najwyższy szczyt Dinary.

Kolejnym szczytem, który warto odwiedzić, jest Sveto brdo. Szczyt znajduje się na wysokości 1751 metrów, a z niego rozciąga się widok na stronę licką oraz na stronę nadmorską. Na szczycie znajduje się wielki metalowy krzyż oraz tablica, na której wypisano dziesięć Bożych przykazań.

Szczytu Liburnije nie wspomnieliśmy wcześniej, lecz to nie znaczy, że nie warto na niego wejść. Szczyt Liburnije znajduje się na wysokości 1709 metrów nad poziomem morza i jest jednym z najpiękniejszych punktów widokowych na Velebicie. Z tego szczytu rozciąga się przepiękny widok na cały archipelag środkowego Adriatyku.

Oprócz szczytów i wspomnianej jaskini Manita, w NP Paklenica można też nacieszyć się naturalnymi kanionami, które szczególnie ucieszą profesjonalnych wspinaczy oraz osoby poszukujące sportów adrenalinowych.

Kanion Velika Paklenica jest idealnym miejscem dla profesjonalnych wspinaczy, którzy są w rzeczywistości też najczęstszymi odwiedzającymi ten fenomen naturalny. Dolina Velika Paklenica ma nieco ponad 14 kilometrów długości, a ze względu na specyficzny teren utworzyła głębokie koryto (kanion), który dziś zachwyca wielu. Kanion w niektórych miejscach ma szerokość jedynie około dziesięciu metrów, a jego głębokość sięga nawet 400 metrów. Kanion Velika Paklenica uważany jest za najbardziej atrakcyjny teren wspinaczkowy w Chorwacji, znany wspinaczom z całej Europy i poza nią.

Kanion Mala Paklenica jest skromniejszą kopią kanionu Velika Paklenica. Również tutaj wielu znajdzie radość, lecz z innego powodu – ponieważ kanion Mala Paklenica jest prawdziwym ucieleśnieniem zachowanej przyrody i dzikości. Potok Mala Paklenica ma nieco ponad 12 kilometrów długości. Kanion ma długość 2 kilometrów, z stromymi stokami osiągającymi wysokość do 300 metrów.

Ze względu na naturalne zachowanie i znaczenie Mala Paklenica, wszystkie aktywności wspinaczkowe są najstrożej zabronione.

Babino jezero w parku Paklenica

Babino jezero jest jedynym stałym jeziorem na obszarze NP Paklenica. Jezioro znajduje się na dnie wielkiego leja krasowego, na wysokości około 1600 metrów. Obok jeziora przebiega szlak turystyczny w kierunku Vaganski vrh, przez co wejście na szczyt jest dodatkowo wzbogacone widokami na naturalne otoczenie jeziora. W ciągu roku poziom wody zmienia się jedynie nieznacznie, a w miesiącach zimowych jezioro zamarza. Przypuszczamy, że zatrzymywaniu wody w jeziorze sprzyja warstwa gliny, która wypełniła szczeliny w wapieniu.

Interesującymi mieszkańcami jeziora są traszki alpejskie (Ichthyosaura alpestris), znane jako jaszczurki wodne. Zimą te osobniki hibernują, zakopując się w mule, w jeziorze pomiędzy algami i inną roślinnością na dnie. Lód na powierzchni wody chroni je przed nadmiernym chłodem.